Kun je jezelf even voorstellen?

Mijn naam is André Waalderbos, geboren op 29 december 1946 in Zieuwent. Ik groeide op aan de Harreveldseweg in een groot gezin van dertien kinderen, met vijf broers en acht zussen. Er was altijd reuring en genoeg te beleven, maar vooral veel gezelligheid.

Na de lagere school koos ik voor de technische richting. Via de LTS metaal en een vervolgopleiding in Winterswijk, waar ik mij specialiseerde in autotechniek, ging ik als automonteur aan de slag bij een garage in Lichtenvoorde. In mei 1971 trouwde ik met José Wopereis en samen kregen we een zoon, Wayne.

Na jarenlang met veel plezier als automonteur te hebben gewerkt, moest ik vanwege rugklachten noodgedwongen stoppen. Dat was een moeilijke en onzekere periode voor mij en mijn gezin. Op advies van de toenmalige burgemeester solliciteerde ik bij Hameland. Daar begon ik in een heel andere omgeving en leerde ik werken met mensen met een beperking. Een ervaring die mij veel heeft gebracht en mij mede heeft gevormd tot de persoon die ik nu ben. Bij Hameland heb ik uiteindelijk ongeveer 30 jaar gewerkt, waarna ik op mijn 65e met pensioen ben gegaan.

Het overlijden van mijn vrouw José was een ingrijpende gebeurtenis die mijn leven volledig op zijn kop zette. Dankzij de steun van familie en vrienden heb ik de draad weer kunnen oppakken. Later kwam Ria Kock op mijn levenspad. Inmiddels wonen we al een aantal jaren samen en hebben we het daar helemaal naar ons zin.

Mijn vrienden omschrijven mij als een mensenmens: warm, betrokken, behulpzaam en sociaal. Al kan ik af en toe ook best explosief reageren.

In mijn vrije tijd ben ik al jarenlang actief als EHBO’er en LOTUS-slachtoffer. Daarnaast ben ik instructeur, landelijk docent en examinator voor Het Oranje Kruis op het gebied van LOTUS. Ook ben ik vertrouwenspersoon binnen de organisatie en adviseur voor het landelijk bestuur. Mijn drijfveer is om, op bijna 80-jarige leeftijd, mijn kennis en talenten terug te geven aan de maatschappij en de mensen om mij heen. Dat geeft mij veel voldoening.

Samen met Ria heb ik bovendien al veel mooie reizen mogen maken. We bezochten onder andere Bulgarije, drie keer Canada, Curaçao, Duitsland, Oostenrijk, Italië, Turkije en Engeland. Op onze bucketlist staan nog Noorwegen, Zweden en Finland. Dus er is nog genoeg om naar uit te kijken!

Wanneer ga jij met een lach naar huis na een dag bij Woonzorg Zieuwent?

Inmiddels kan ik Woonzorg Zieuwent niet meer missen in mijn leven. Ik ga met veel plezier naar Zieuwent, waar ik altijd gastvrij word ontvangen door zowel de bewoners als het verzorgend personeel.

Ook ben ik nu weer actief als zorgmaatje van een bewoner. In een korte periode haal ik hier al veel energie uit. Dat zorgt ervoor dat ik met een lach richting huiswaarts keer.

Daarnaast mag ik deel uitmaken van de commissie die de voorbereiding doet voor het 5-jarig jubileum van Woonzorg Zieuwent. Ook daar werken we met een leuke groep mensen samen, wat veel plezier geeft.

Wat is jouw ervaring als maatje/vrijwilliger bij Woonzorg Zieuwent?

Mijn eerste kennismaking met Woonzorg Zieuwent was in de periode dat ik Ria leerde kennen. Het echte contact ontstond echter pas later, toen Lidwien Reukers mij bij de KBO in de Treffer vroeg of het iets voor mij zou zijn om zorgmaatje te worden van iemand die binnen Woonzorg Zieuwent woonde.

Ik heb hier eerst over na moeten denken, maar heb toen besloten deze taak op mij te nemen.

Op maandag 13 januari 2025 had ik mijn eerste kennismaking als zorgmaatje met Erik. We hebben samen koffiegedronken en later veel wandelingen gemaakt en gesprekken gevoerd over zijn verleden.

Helaas is mijn zorgmaatje Erik overleden. Ik heb veel van hem mogen leren. Ondanks zijn mooie humor en woordspelingen neem ik veel van hem mee. Het was voor mij een vriend geworden waar ik steeds met veel plezier naartoe ging.

Inmiddels ben ik weer actief als zorgmaatje en heb ik een nieuw zorgmaatje. Ook hier haal ik veel energie en voldoening uit.

Welke mooie momenten zijn je tot nu toe bijgebleven bij Woonzorg Zieuwent?

Een van mijn mooiste herinneringen aan Erik was het bezoek aan zijn geboorteplaats Bredevoort. Op een mooie zonnige middag zijn we samen met de auto naar Bredevoort gereden.

Daar kregen we van Erik een rondleiding door het mooie stadje. Hij vertelde ons waar zijn geboortehuis stond en waar hij zelf had gewoond. Iedereen sprak Erik aan, want hij was echt een persoonlijkheid binnen Bredevoort en had daar verschillende bestuursfuncties vervuld.

Het was mooi om hem daar zo in zijn element te zien en samen met hem zijn herinneringen aan die plek te beleven.

Ook zijn mooie humor en woordspelingen zijn mij bijgebleven. Ondanks dat Erik er helaas niet meer is, neem ik veel van die momenten met mij mee. Hij was voor mij een vriend.